't is klaor

Ja, het is nu officieel afgelopen met mijn bloggerij.

Ik kan er al een tijdje geen inspiratie meer voor vinden. Het wordt steeds meer van hetzelfde en dan is het een keer klaar.

't is een leuk archief geworden met allerlei beschouwingen van het leven.

Geniet er teruglezend nog maar van.

Heb een fijn leven!

DSbak

Ik schrijf niet over Dirk. Niet over zijn bank, niet over zijn faillisement.
Niet over de mensen op straat, de verloren centen, de schulden. Ik heb het al helemaal niet over de kunstwerken t.w.v. 40 miljoen, de tragiek van een omhooggevallen ex-politieman. Ik roer AZ niet aan, heb het niet over een stadion waar beslag op werd gelegd. Niet over Leen, Frisia en Becam. Beschrijvingen over de ontstane media-hype zal je hier niet vinden. En ik schrijf al helemaal niet over hoe blij ik ben met de verdwene reclamespotjes. Ook niet over hoe grappig het is om de DSB website nu te lezen.

Mij hoor je nergens over. Lang leve ING. (knock knock)

Kakker met een kleine k

Spits in de trein is altijd gezellig. Dat betekent dat je collectief op je voeten mag gaan staan en wel een duur kaartje mag betalen. Vandaag kon ik echter op tijd een klapstoeltje bemachtigen. Dat houdt in dat je met je benen in je nek op een heel klein plankje gefrommeld zit.

Ik pak een interessante reader die ik toch nog moest lezen, maar lezen, ho maar. Ik krijg namelijk gezelschap.

Het zijn twee dames, kakker in opleiding. Van die 19 jarige meisjes die nog 0,0 hebben meegemaakt en zich alleen druk maken wie er wel en niet op het lijstje staan.

De rollende rrr-en zijn niet van de lucht en de irritatie stijgt me naar de keel.

Al snel heb ik door dat 'het lijstje' gaat om personen die ze wel mogen. Uitgebreid wordt besproken wie oké is, en vooral wie niet. En wie ze hebben weggestemd.

Heel erg basisschool dit.

Terwijl ik geheel onopvallend de dames in ogenschouw neem, valt me op dat ze er alles aan doen om er leuk uit te zien. En de complimenten zijn niet van de lucht: wat heb jij een énig jasje zeg. Ja, jij ziet er ook mooi uit vandaag! En dat wordt niet op normaal geluidsniveau gezegd, nee, de héle trein moet het horen.

Even tussen jou en mij gezegd, in werkelijkheid vind ik ze helemaal niet mooi. Dom uit de ogen kijkende blonde dames met flaporen zonder voorgevel. Dát zijn het!

En stiekem weten ze dat zelf ook wel, maar de schijn ophouden is toch veel leuker?

Terwijl ik het station uitloop haal ik mijn notitieblokje uit m'n binnenzak en streep twee meisjes van m'n lijstje. Zo, de stemmen zijn geteld.