Jeruzalemkerk in Amsterdam

Wat is er mooier dan een zwerver die in de kerk zijn heil zoekt?
Ik was afgelopen avond in de Jeruzalemkerk in Amsterdam. Of hij zwerver was weet ik niet, maar zijn uiterlijk leek er verdacht veel op: een vale broek, smerige groene trui, verweerde kop, sombere gezichtsuitdrukking, lang en ongewassen haar en een vieze grijze baard. Hij zat één bank voor me, aan de rechterkant van het middenpad. Af en toe trok er een oude zweetlucht aan me voorbij.

Ik kon me niet herinneren dat hij er was komen zitten. Hij was er opeens. Hij genoot van het bandje voor in de kerk, van de liederen. Sommige mensen gingen staan tijdens het zingen, maar hij bleef zitten.

Toen kwam de preek van de voorganger. Hij ging direct in de houding zitten: onderuitgezakt en met zijn ogen dicht. Ik hoorde hem denken: "De preek is om te slapen."
Ik geloof niet dat hij geslapen heeft. Eens in de drie of vier minuten deed hij zijn ogen open, loerde om zich heen, ging rechtop zitten en dutte weer in. Zichtbaar opgelucht was hij, toen de muziek weer klonk.
Bij het laatste lied ging iedereen staan. Als laatste stond ook de zwerver op. Zichtbaar met tegenzin. "Waarom nu al staan", dacht hij.

Wat gaat de tijd toch snel, als je even rustig zit.