Piano

Een van de meest dierbare dingen in mijn leven is de muziek. Er zijn veel soorten muziek te beluisteren op deze wereld. In iedere vorm van muziek kan ik meestal wel enige charme ontdekken. Daarnaast mag ik zelf ook graag wat muziek maken.
Muziek maken en luisteren zijn trouwens twee dingen. Sommige muziek kan ik niet lang aanhoren, zoals praise, terwijl het zelf spelen van deze muziek met mijn band Released prachtig is. Elkaar ontmoeten in de muziek is iets wat je mee moet maken om het te begrijpen.

Ik had mijn keyboard al een tijdje in de hoes zitten. Na de bandoefening had ik hem er al twee weken niet echt meer uitgehaald. Rustig voor mijn huisgenoten, maar niet bevordelijk voor de rust in mijn hoofd. Afgelopen zaterdag heb ik de piano echter weer in ere hersteld.
En dan is het alsof er twee zielen samensmelten. Ik geloof heilig dat het muziekinstrument ook een ziel heeft.

Ik doe in ieder geval alsof.

Alles wat ik te doen had die dag moest plaats maken voor mijn pianospel. Uren en uren heb ik zitten spelen. De nacht vloog voorbij. Af en toe kroop ik even met de koptelefoon achter mijn computer om mooie muziek te luisteren. Daarna haastte ik mij weer terug naar de hoek waar mijn keyboard stond opgesteld.
Voor ik er goed en wel erg in had was het half zes in de ochtend. De vogels floten een lied wat ik onmogelijk zou kunnen naspelen. Na mezelf nog een wijntje te hebben ingeschonken en een meditatief moment genomen te hebben kroop ik tussen de lakens. Ik kon ineens slapen, mijn hoofd was leeg, er waren geen gedachten. Alleen gevoelens van tevredenheid.
Ik heb de nacht van mijn leven gehad.

Ik weet zeker dat mijn piano dat ook dacht. Ik heb een fijne relatie met mijn piano. Zij zal nooit iets zeggen, maar geeft alleen terug wat ik erin stop.
Een klankbord, letterlijk.