Ik schaam mij diep

Geachte lezer,

Mocht je zo geïnteresseerd zijn in mijn weblog, dat je hem voor de zoveelste keer aanklikt en weer niets nieuws leest, dan kan ik je vertellen: ik schaam mij diep.
Met veel enthousiasme, inspiratie en een klein beetje talent om eens wat te schrijven ben ik deze blog begonnen, maar inmiddels is hij doodgebloed, heb ik mijn lezers verwaarloosd en zo mijn innerlijke verrijking door het schrijven ook een doodsteek gegeven.

Dat betekent dat niemand meer kennis neemt van mijn fantastische *kuch* observaties in het dagelijks leven. En dat is jammer en geheel aan mijzelf te danken.

Dus schaam ik mij diep.

Maar er is hoop! Iemand sprak mij erop aan dat ik zo'n leuke blog had...
Toen dacht ik: "O ja, weblog, iets met levenskunst."
Ik ga proberen in de komende tijd de kunst van het leven weer te ontdekken en het door middel van dit medium voor amateurschrijvers te delen met jullie.

Want het is nog steeds een kunst om te leven. Elke dag weer. Soms gaat het helemaal vanzelf, soms moet je er flink je best voor doen en komt er nog geen bal van terecht. Net als pianospelen, soms zijn je vingers koud en stijf, komt er geen fatsoenlijke noot uit je handen. Maar dan later, wellicht na een paar biertjes, stroomt je bloed wild door je aderen en sta je versteld van je eigen talent.

Tenminste, dat heb ik weleens iemand horen zeggen.

Deze dynamiek van het leven gaat weer terugkomen op levenskunst.blogspot.com. Zegt het voort!