Burgermoed

Terwijl ik na een dag werken uit de trein stap en onder station Gouda loop richting de uitgang ben ik getuige van een staaltje burgermoed.
Eerst had ik niet in de gaten wat er gebeurde, maar ik hoorde geschreeuw rechts van mij. Een marokkaanse dame op een fiets blèrde tegen een blonde vrouw van middelbare leeftijd: "Houd je bek trut, blijf van me af!"
De vrouw: "Niks ervan, je gaat gewoon lopen."
"Houd je bek kutwijf!"
"Niks ervan, afstappen jij, je loopt maar gewoon!"

Nou nou, dat gaat nogal. Ik sta er even van te genieten en te analyseren wat er hier voor me afspeelt. De vrouw is kennelijk nét niet aangereden door de gesluierde asociale medeburger. Ze ziet er geschrokken maar ook onverschrokken uit. Verontwaardigd geeft ze te kennen dat onze gesluierde asociale medeburger ook moet afstappen. Net als iedereen.

Vreemd genoeg loopt iedereen door. Ik doe ook niks. Ik peins er niet over. Nooit tussen twee kijvende wijven in gaan staan!

De vrouw en de sluier zijn het niet met elkaar eens. Het taalgebruik wordt steeds grover, behalve van de blonde vrouw. Zij is resoluut. Nog even en ze mist haar trein, denk ik nog. Uiteindelijk gaat ieder zijns weegs. De sluier loopt (!) verder, nog natierend op wie haar zomaar durft terecht te wijzen.

Dan sta ik versteld van mijn eigen discriminatievermogen. Ik wil het niet denken, maar ik kan er niets tegen doen: "Zie je wel, wéér een Marokkaan."
En dat is natuurlijk niet waar. Er zijn genoeg sluiers en geschoren kopjes die elke dag braaf hun ding doen en zich keurig gedragen.
Wel is de felheid en de grofheid iets wat Marokkaanse jongeren goed beheersen. Ze voelen zich op voorhand al aangevallen lijkt het wel. Je hoeft maar te kijken of je hebt al iets fout gedaan.

Geeft niets, denk ik nog, de multiculturele samenleving houdt het leven spannend. Maar we houden de burgermoed erin!