Hippe oudjes

Ze vallen me steeds meer op. Hippe oudjes. Mensen die eigenlijk oud worden, richting de zestig jaar schrijden en zich toch als twintiger willen presenteren.

In de trein (alweer die trein) zie ik regelmatig drie mensen instappen in deze categorie. Een man (typisch Rock&Roll uiterlijk, gepropt in colbert en te wijde spijkerbroek) met twee vrouwen. Die vrouwen zeggen geen woord, zolang de man er niet bij is. Wanneer de man er wel bij is, is het lachen, gieren en brullen.

En daar zit een gemiddeld treincoupé niet op te wachten.

Vanmorgen wilde ik gaan zitten, toen ik door de dame met de grootste bek werd geroepen. "Jij kan beter dáár gaan zitten, want wij zijn met z'n drieën." Ik keek naar de aangewezen plek en zag een verschrompeld mannetje zitten. Geen aantrekkelijke optie.
Daarnaast laat ik mij niet commanderen door een onbekende, dus ik zei vrolijk: "Nou, dan komen jullie toch gezellig naast mij zitten."

Dat heb ik geweten.

Lachen, gieren, brullen. De verhalen over hun nieuwste krabbels op hyves werden uitgemeten. Hoeveel vrienden ze wel niet hadden. Welke muziek helemaal tóp was. En tot slot haalde het stuk verdriet een i-pod tevoorschijn. De dame naast hem wilde luisteren, maar wist niet hoe het werkte. Geklungel. O zo hip. Hij wilde een nieuwere, met 160 Gigabytes!

Giga.

60 jaar oud, nog steeds aan het werk en dan jong blijven. Op zich een mooi streven. Maar toch gaat het ergens mis. De crux is, dat deze mensen niet meer normaal zijn. Zo krampachtig hip doen, dat heeft toch iedereen in de gaten? In elk geval mijn coupé-genoten wel. Zij doken steeds stiller weg achter hun gratis krant. De krant die ik elke ochtend structureel weiger.

Maar dat is een ander verhaal.

In gedachten zag ik hun kinderen, zich schamen voor zo'n zielig oudje. "Jaa, ik ben zestig, maar ik voel me nog achtien hoor!"
Ze kunnen nog een hoop leren van de Surinamers. Die stoppen gewoon met tellen als ze veertig zijn. Een vrouwtje van veertig viert al tien jaar lang haar veertigste verjaardag. Net zolang totdat ze dood gaat. Wat een vrijheid!

Van wie ik dat weet?

Van de i-pod meneer.