Een diep glaasje

Zondag op maandag, half twee in de nacht. Een normaal (werkend, gestructureerd, grijze-muis type) slaapt dan al lang. Maandagochtend is het weer keihard bikkelen voor de baas. Herstel: werkgever. Een hond heeft een baas.
Alleen ben ik geen normaal mens, dus kan ik best een keer wakker zijn rond dit tijdstip. Heerlijk even het weekend evalueren met een vriend en de dingen van het leven bespreken.

De dingen van het leven passen meestal niet in één avond en dat is maar goed ook. Wat zou je immers de avond erop moeten zeggen? Zo brak het moment aan van vertrek.
Nog één sigaret bij de buitendeur en dan begint eigenlijk het verhaal.

Slingerend fietst een kerel van ongeveer vijfentwintig op ons af. Marokkaans type. Hij heeft pretlichtjes in zijn ogen, die benadrukt worden door kraaiepootjes, die verraden dat hij veel plezier in zijn leven heeft gehad.

Dronken als een lor. En een erg grote neus.

Kinderen en dronken mensen spreken altijd de waarheid. Althans, ze spreken. Deze man begon een heel verhaal. Hij had ook door kunnen fietsen. Het was echter niet makkelijk, het leven en hij moest het even delen.
"Morgen weer werken? Ik wel hoor, erg vroeg. Ja, ik werk in een slagerij. Erg druk hoor, met die kerst voor de deur. Ik ben onmisbaar, maar pas tegen het einde van de dag. Ik zit in de schoonmaak. Tenminste ik moet erop letten dat alles goed gaat."

"Oh, dus je bent eigenlijk de manager!"

"Ja, eigenlijk wel. Ik moet veel werken, anders ga ik alleen maar zuipen."

Wij gooiden tactisch nog wat olie op het vuur om hem meer uitspraken te ontlokken. Dit was niet zo moeilijk en we hebben veel gelachen.
Nadat hij nog een keer benadrukte dat hij beter veel kan werken dan zuipen, slingerde hij weg. Hij had ongeveer de hele weg nodig om bij te sturen. Langzaam verdween zijn slingerende rode achterlicht tussen de bomen.

Ik vond het slecht te rijmen. Al die lachrimpeltjes in zijn gezicht en dat overdreven alcoholgebruik. Toch werd ik er wel vrolijk van. Een goed leven is kennelijk ook prima te combineren met een avondje lekker doorzakken. Je leven hoeft daarvoor niet per definitie slecht of erbarmelijk te zijn.

En dat was dan weer een wijze les. De schoonheid van de ellende zie je alleen door lang in een diep glaasje te kijken.