Baard

Het is vervelend wanneer iemand niet schrijft, terwijl je wel iets wil lezen. Ik kan een heel verhaal ophangen over een 'writersblock' maar dat is natuurlijk onzin. Inspiratie is er altijd. Ik heb gewoon de moeite niet genomen.

En dat is gewoon stom.

Wat wel leuk is, was het gesprek wat ik volgde tussen twee allochtone medelanders. Ze hadden het over de baardgroei van Achmed, hun gezamenlijke vriendje. Of liever gezegd, de afwezigheid van baardgroei. Hij had nog helemaal 'gladde wangetjes'!

Ik zat in de Randstadrail, een niet boeiende, maar handige, tram die door Zoetermeer slingert. Terwijl ik daar zat weg te suffen na een dag ploeteren voor m'n geld, ontstond het gesprek naast mij. Ik keek opzij en zag twee jochies van ongeveer vijftien jaar oud praten over Achmed en z'n afwezigheid van enige baardgroei.

Terwijl ik mij focuste op het gesprek, viel mij op dat de baard van deze twee heren ook nog niet zo'n dik tapijt was. Het is een gegeven dat bij oostelijke types meer haar groeit. Dat heeft dus z'n voordelen in je tienerjaren, maar ik kan mij voorstellen ook z'n nadelen naarmate je ouder wordt.

Ik ben niet gezegend met zo'n zware baard, dus scheelt mij dat ook weer elke dag voor de spiegel harken met een mesje. Eens in de twee dagen vind ik meer dan genoeg.
Eerst sproeien met scheerschuim, dan precies mikken en hopen dat je geen wondjes maakt.

De baard straalt een zekere vorm van mannelijkheid uit. Oude wijze mannen hebben er altijd een. Stoere mensen hebben een ringbaardje, militairen hebben een snor.
Postbodes hebben een krulsnor, Hitler een kleintje, jakhals Frank heeft grote bakkebaarden, net als Elvis Presley en Achmed: die had nog precies niks!

Arme Achmed.