Bril

Ik lees met vaste regelmaat de columns van twee mensen. Youp en Martin. De één cynisch en hard, de ander beschouwend en romantisch.

Martin Bril is dood.

Hij liet mij sinds een aantal jaar zien dat je kan opschrijven wat je ziet. Na verloop van tijd ging ik het ook proberen, en vandaar deze blog.
Woensdagavond laat zag ik op tv dat Martin de geest gegeven had. Daar was ik toch wel even een paar minuten stil van.

Het was geen verrassing. Al een paar weken checkte ik op zijn website of er een nieuwe column was. Vergeefse moeite. Hij was aan het sterven en dan is het lastig schrijven. Ik zou wel uit zijn mond willen horen wat hij dan zag. Maar dat kan dus niet.

De volgende dag verbaas ik me over allerlei Nederlandse schrijvers, die overigens meer op TV willen komen, dan boeken schrijven. De één kende Martin nog beter dan de ander. Ook lezers gaven aan dat er een stukje uit hun leven weggenomen was. Diverse huisvrouwen brulden tranen met tuiten omdat er iemand doodging, die ze overigens nooit gekend hebben.

Ik geneerde mij omdat de uitingen zo herkenbaar zijn. Ook mijn ritueel van het lezen van Martin's columns is weg en ik zal zijn gedachtenspinsels gaan missen. Ik keek toe hoe een deel van Nederland zich druk maakte om Martin eenzijdig (over de doden niets dan goeds) de spreekwoordelijke hemel in te prijzen. Op de website van de volkskrant verschijnen allerlei mislukte gedichtjes van lezers van middelbare leeftijd die met omfloerste ogen niet meer weten wat ze moeten doen.

Youp leeft nog en stelt in zijn column van afgelopen zaterdag dat echte vrienden op dit moment behoren te zwijgen. Ik geloof Youp, want ik heb alleen hem nog. Hij noemt Martin ook een "heel vaak bloedchagrijnige, egocentrische en stomdronken chaoot."
Maar goed, wat maakt dat uit?

Hoe het ook zij, het verhaal is afgelopen. 't is klaar.
Dag Martin.