Je dag is goed.

Het is donderdagochtend, acht uur. De wekker gaat. Het geluid wat hij voortbrengt is an sich al een reden om je bed uit te gaan. Ik heb hem op een strategische plaats neergezet, zodat ik uit bed moet om hem te pakken te krijgen.
Vroeger had ik er één die reageerde op je stem of een hard geluid. Maar vroeger is voorbij.

Een lichte hoofdpijn maakt zich van mij meester en ik kijk suf om mij heen. Naast mijn bed staan zeven lege bierflesjes, op de koelkast één, op het opiumtafeltje negen en verder op de vloer nog zeven.
Ik adem diep in en ik ruik nog flarden sigarettenrook. Ik vraag me af wat hier gebeurd is. De radio springt aan, Q-music met Jeroen van Inkel in zijn ochtendprogramma 'Je dag is goed.'

De poging om mijzelf wat op te knappen in de douche mislukt jammerlijk, maar intussen komen de beelden van de vorige avond en nacht weer terug in mijn geheugen.
Een pizza met een te zachte bodem, gillende meiden in een restaurant, een peuk die op de grond wordt gegooid, drie lallende jongemannen op straat, een wilde fietstocht en een geanimeerd gesprek in de videotheek over waardigheid van de vrouw.

Ik besluit een broodje te smeren en de troep op te ruimen. En terwijl ik de statiegeldloze flesjes in de doos (lang leve de krat) zet weet ik het opeens weer. In een flashback zie ik een goede film 'the bone collector' met Denzel Washington en Angelina Jolie, waarna een vervelend slechte horrorfilm volgt. De koelkast werd leger en leger en uiteindelijk was alles op. De mensen in mijn kamer stonden op, gaven een hand, bonsden jolig bij de buurman op de deur en vertrokken.

Terwijl ik 's morgens vroeg mijn kamer een beurt geef met de stofzuiger, trekt er een grote grijns over mijn gezicht. Ik denk nog eens na over de kunst om te leven. Gisteravond hebben we het kunstje weer geflikt. De deejay van Q-Music is het met me eens, want hij roept het uit: je dag is goed!