Leve de Frikandel

Wanneer je de vetlucht door het studentenhuis voelt gaan
En de gesneden ui tranen in de ogen doet staan
Spuiten we mayonaise, ketchup, abnormaal
Dan is't weer zover: we eten Frikandel Speciaal!

Tot zover dit eigengemaakte gedichtje.
Het was weer feest vanavond, de buikjes vol en vet.

De frikandel heeft zo zijn eigen charme. Vooral wanneer hij gesneden speciaal bereid is met ui, mayo en ketchup. Laten we hem eens vergelijken met de kroket. Hoewel de kroket kort, stevig en krokant is, is het slechts schone schijn. Snij hem eens open: smurrie met slachtafval komt je tegemoet.
De frikandel echter oogt als een slappe snikkel, maar hij blijkt stevig te zijn, wanneer je het mes over het toompje van de frikandel laat gaan.

En probeer maar eens ui, mayo en ketchup te proppen in een kroket...

In de snackbar zal ik meestal een kroket bestellen. Hij oogt vriendelijk en lekker en maakt die belofte ook vaak waar. Hij is bescheiden, beschaafd en geaccepteerd.
De frikandel speciaal heeft iets ordinairs, wekt vraatzucht op en kent een grote verleiding.
Zet drie mannen bij een frituurpan vol frikandellen en de natuur gaat zijn vrije loop.

We verliezen onszelf te veel in netheid, voorkomen en verschuilen ons achter ons krokante korstje, ons schildje. Daarom is het tijd voor een herwaardering van onze eigenlijke natuur, waarin genieten nog wel mogelijk is.

De kroket zuigt, leve de frikandel!