"Kunnen ze ook in de magnetron?"

Vrijdagmiddag, tegen zes uur, loop ik nog even naar de stad. In de nauwe en smalle stads-Albert Heyn is het altijd dringen. Het is er veel te krap.
Ik heb zin in loempia's en ik weet waar ik moet zijn: bij de diepvries, met die automatisch dichtklappende deuren. Groot aangeplakt: Eerst kijken, dan pas de deur openen.
Daar aangekomen graai ik lustig in het schap met los verpakte euro-shopper loempia's, met groenten en stukjes kip.
Terwijl ik hiermee bezig ben, word ik op mijn schouder getikt.
Enigzins verstoord kijk ik om. Er staat een oud vrouwtje naast me, met één handschoen.

Ze vraagt met scherpe stem, waar als je goed luistert een bibbering in doorklinkt:"Menéér, kunnen die ook in de magnetron?"
Ze wijst op de loempia's, één in mijn winkelmandje, één in mijn hand. We nemen samen de gebruiksaanwijzing door en helaas. Alleen in de oven of het frituurvet.
"Heeft u een oven mevrouw?" Die heeft ze wel. "Nou, neem er lekker een paar mee."
- Sta ik daar notabene de AH te promoten. -

Nee, ze hoefde geen loempia's, ze wilde alleen weten hoe je ze moet klaarmaken.
"Dan weet ik dat", zegt ze.

De kunst van het ouder worden. Je kijkt terug op zeventig jaar leven.
Geboren in de crisistijd, tweede wereldoorlog overleefd, mogelijk door het eten van allerlei smerigheid.
Krom gelegen om rond te komen en Nederland weer op te bouwen. Wie weet nog een paar kinders op de wereld gezet.
Daar schuifelt ze door een veel te smalle supermarkt. En ze wil het alleen maar weten:

"Meneer, kunnen ze ook in de magnetron?"