Lullo

Een groot aantal mensen in mijn omgeving is wel bekend met de humor van Jiskefet. Een serie opnamen van dit bizar grappige drietal is getiteld "De Lullo's". Fantastische corpsbalstudentenhumor.
Nu zat ik als arbeider in de stoptrein van Zoetermeer naar Gouda. Dat is zo'n tien minuten rijden en het was vol in de trein. Dus ik was blij met mijn klapstoel zitplaatsje.
Het geval wil dat er een typische lullostudent, compleet met overhemd, pantalon en laptoptas tegenover mij zat. Naast zich had hij een kansloze vriendin die alleen maar met hem mee praatte.

Het ging over zeilen. En dan niet zomaar over zeilen, nee, over écht zeilen. Het is jammer dat ik op deze blog de intonatie niet kan immiteren.
Daar zat onze gel-loze scheiding met net iets te lang gekapt haar voor mijn gevoel uren te zeiken over een zeiljacht. Hij moest niet te groot zijn, want zijn ouders hadden al een grote...bleh.

Ik voelde me het arbeidertje zonder al te veel geld. Kennelijk had hij nog niet begrepen dat je vrouwen niet echt pleziert door uren over jezelf en je zeiljacht te ouwehoeren. Ik had de indruk dat hij het leven zelf nog niet echt had begrepen. Maar gelukkig was het meisje al lang blij met de aandacht die ze kreeg. Ik kon het niet laten om hardop te zitten grinniken. Dat had de lullo natuurlijk niet door.

Na zijn zeilspeech kwam eindelijk station Gouda in zicht. En toen kwam míjn triomf moment. Ze stonden bij de verkeerde deur te wachten om uit de trein te stappen.
'Öh', zei het lullootje, 'het perron is aan de andere kant.'
'Wel symbolisch', dacht ik nog, 'in jouw leven is het perron altijd aan de andere kant.'