Vestenjacht

Meestal hecht ik niet zoveel waarde aan reclamespots. Maar nu zag ik een spotje van een bepaalde kledingzaak waarin leuke vesten verkocht werden. Ik had er juist één nodig, dus ik ging op pad.
Ik loop de winkel binnen, roltrappen op, naar de herenmode. Terwijl mijn oog viel op een paar vesten, waar mijn maat uiteraard niet tussen zat, hoorde ik opgetogen stemgeluiden achter een gordijntje vandaan komen. Twee jongens in één pashokje. Oké, ik ben erg ruimdenkend dus ik besloot eens af te wachten wie er uit het hokje zouden komen.

Al snel kreeg ik door dat het twee jongens waren met 'verminderde verstandelijke vermogens'. Ze waren elkaar aan het helpen bij het uitzoeken van kleding. Ik hoor de één tegen de ander zeggen:"Welke maat had je ook alweer, dan moet je er nu ééntje kleiner hebben."
Terwijl ik een aantal vesten aan- en uittrek, past het duo ongeveer de helft van het assortiment aan. Op een gegeven moment is de conclusie:"Joh, we laten het hierbij, dan gaan we volgende week wel met Paul verder." Misschien is het een begeleider of een broer, of ook iemand die wat minder verstandelijk vermogend is. Dat soort dingen vraag ik me dan af.

Terwijl ik me omdraai zie ik een man in een rolstoel midden in het gangpad een aantal shirts passen. Zonder enige gène ontbloot hij zijn bovenlijf en laat zijn vrouw hem helpen. De mensen raken mij. Eerst al de twee jongens: ze helpen elkaar onvoorwaardelijk, kruipen daarvoor zelfs bij elkaar in het pashokje. Daarna de man in de rolstoel met zijn vrouw; ook onvoorwaardelijk met elkaar verder.

Ik denk na over wat ik gezien heb. Wanneer bemoei ik me eigenlijk op een onvoorwaardelijke manier met mensen? Mijn werk, daar krijg ik voor betaald, mijn vrienden zijn leuke mensen en kosten dus weinig moeite. Weer een keer neem ik me voor om ook weer eens om te kijken naar degene die me eigenlijk niet boeit.

O ja, ik heb een leuk vest gekocht, grijs met zwarte strepen.