Van pizza naar gekookte aardappelen met jus

Elf september is een dag die door vrijwel niemand vergeten wordt. De aanslag op de Twin Towers in New York staat nog vers in het geheugen en de chaos in de wereld is nog elke dag waar te nemen. Voor mij is 11 september nu ook een dag om nooit te vergeten. Afgelopen dinsdag ontving ik om 13.15 uur een telefoontje van Gevangenenzorg Nederland, dat ik bij hen mag komen werken voor 36 uur per week, vrijdag (morgen dus) beginnen.


Dezelfde avond mocht ik op de Christelijke Hogeschool Ede mijn diploma 'Bachelor Social Work' ondertekenen. Ik dacht dat het een groot moment zou zijn, maar eigenlijk voelde ik vrij weinig op het moment zelf. Terwijl ik toch bij mijn gevoelens zou moeten kunnen komen na vier jaar jezelf opdekop schudden. Toch ben ik er erg mee in mijn sas.


Dit alles betekent dat ik nu officieel belastingbetaler ben geworden en het is afgelopen met dat studentenleven. Geen bier meer in mijn koelkast. Geen pizza in de diepvries en oven. Voortaan iedere dag gekookte aardappelen met jus, groenten en een sappige gehaktbal. Maandag wasdag, vrijdag vis. Een abonnement op het NRC, 's zaterdags de auto (die ik hopelijk bij elkaar ga verdienen) wassen. Dus al met al staat mij het zinderende leven van Neêrlands staatsburger te wachten. En ik mag dus indirect de studiefinanciering van een aantal van mijn vrienden gaan betalen. En hun bier, voorzover ik dat al niet deed.

Maar goed, hieronder nog een keer het glorierijke moment vastgelegd. Weemoed schraapt mijn ziel, vier jaar, in een zucht voorbij...