stuk chagerijn

Ik had op donderdagavond afgesproken met een vriend in Utrecht.
Een aantal biertjes later vertrok ik per trein naar de mooiste stad van Nederland. Terwijl de alcohol zich langzaam vermengde met mijn bloed was het tijd voor een klein dutje in de trein.

Dat kon ik vergeten.

Tegenover mij zat een ietwat mollig meisje. Ze had heel sportief een squashracket in een deftige hoes bij zich. Ook had ze een enorme tas bij zich. Typisch een student op weg naar het ouderlijk huis, waar ze haar benen weer onder moeders keukentafel kan steken.

De reis Utrecht-Gouda duurt ongeveer twintig minuten. In dit geval betekende dit twintig minuten luisteren naar het mollige type, die erg chagerijnig aan de telefoon zat. Het hele gesprek ging over mensen die niet deugden. En steeds wanneer ik dacht: "Is dit alles?", kwamen er weer nieuwe argumenten die iemand in een kwaad daglicht stelden.

Wat een stuk chagerijn.

Het type had een verkreukeld bloesje over haar subtiele vetrollen gefrommeld. Het geheel zag er nogal onderuitgezakt uit. Af en toe wreef ze over haar buik, waardoor de blouse omhoog stroopte en er een stukje buik over haar broek schommelde.
Het was vertederend, todat ik naar haar verveelde plofkop keek. Dit was typisch een verzuurd persoon, wat er dan vervolgens behagen in schept anderen mee te sleuren in haar stoffige en afgunstige bestaan.

De twintig minuten duurden lang. Ik probeerde in gedachten te blijven bij de goede gesprekken van deze avond. Over liefde, die we probeerden te vinden en in sommige opzichten al gevonden hadden. Over dromen, over ons werk, over onze passies in de muziek.

Na twintig minuten was het gesprek ten einde en station Gouda in zicht. Gelukkig reisde het meisje met de plofkop en haar telefoon verder. Op zoek naar haar volgende frustratie, wellicht aan de keukentafel thuis.

Het stuk chagerijn bepaalde mij zonder dit te weten bij mijn eigen levensgeluk. Ik ben maximaal 5 minuten per dag een beetje knorrig. Verder heb ik het getroffen met de mensen om mij heen. Het is mogelijk om een prachtleven te leiden. Ik had haar dit maar wat graag verteld.
Helaas, ik ben vergeten haar nummer te vragen.