Wij, rokers

Het is bekend dat roken in deze tijd steeds meer gezien wordt als een daad van criminaliteit. Roken is voor mensen die geen verantwoordelijkheid nemen, voor de asocialen. Ze bezorgen stankoverlast, zorgen voor rotzooi op straat, brengen de volksgezondheid in gevaar, enzovoorts.
Dat dertig jaar geleden de sigaretten nog in glaasjes op tafel stonden, met voor iedereen z'n eigen merk, daar denken we niet meer aan.

Ik kom er eerlijk voor uit: ik ben er ook één. Tijdens een ongelukkig moment begonnen en sindsdien gehecht aan niet zozeer de nicotine, maar vooral het idee dat je 'er effe tussenuit kan knijpen.'
De publieke opinie is mij niet echt gunstig gezind. Harry Jekkers voorspelde een paar jaar geleden al dat de rokers eindigen op de Hoge Veluwe, met een hek eromheen. Dan worden we beschermd. En dat mensen dan op zondagmiddag met hun kinderen 'rokertjes' gaan kijken. Over mijn toekomst hoef ik me dus geen zorgen meer te maken.

Rokers onder elkaar vinden wel begrip. We zijn niet te beroerd om elkaar een sigaretje te schenken zo nodig, een vuurtje aan te bieden en direct een praatje te maken. Ook al ken je elkaar niet, roken schept een band. Zeker nu we met z'n allen een hele winter geklaagd hebben over de koude. Minister Ab Klink heeft de rokers naar elkaar toegedreven. We zijn een hechte club geworden, in de verdrukking uiterst gevaarlijk. Denk maar eens aan het verzet in WOII.

Onderschat de rokers niet.

Soms denk ik wel eens over stoppen met roken. Ik ben nu aanbeland bij 'minderen', want ik rookte meer dan strikt noodzakelijk. Nu doe ik het rustig aan en dat voelt ook in de portemonnee wel prettig. Want die prijzen, dat zijn ook geen grappen!
Ooit zal ik moeten stoppen. Zoals elke bezadigde vijftiger van tegenwoordig, die vol afkeuring kijkt naar rokers. En dan vertellen dat ze al tíen jaar gestopt zijn! En intussen met een afgunstig gezicht kijken naar hoe de brand vliegt in de sigaret van de gesprekspartner.

Tja.

Voorlopig ga ik nog even door. Want we moeten goed onthouden: Een tevreden roker is geen onruststoker. Ik ben gehecht aan mijn momentjes van bezinning of een goed gesprek. Ik citeer nog één keer Jekkers: 'Gewoon doorstomen, we komen vanzelf in de haven aan!'