luchten

Maandagavond was het drukkend warm. Zwetend en puffend frommelde iedereen zich in de trein onderweg naar huis. Velen stonden in gedachten al onder de douche.

Maar zover was het nog niet.

Sommige mensen transpireren veel, anderen bijna niet. Vers zweet stinkt bijna niet. Maar wanneer je die dag - of eerder - al eens moest zweten en daarna nog een paar keer, krijg je oud zweet. En dat is de boosdoener!

In mijn perceptie zijn er twee soorten zweet: jonge-mensen zweet en oude-mensen zweet. De laatste categorie brengt bij voorbaat al een muffe geur met zich mee. Hoe laat die geur zich het beste omschrijven? Als oude koffie in een vochtig keukenkastje.

Na het ingaan van het pensioen verandert dus je zweet in lui zweet.

Terug naar de trein.

Tegenover mij zat een oude man die op een irritante wijze steeds mijn blik zocht en heel lang oogcontact maakte. Nu kan mij dat niets schelen dus ik keek rustig terug. Daarna dwaalde mijn blik af naar zijn lay-out. Een vale beige broek met te korte pijpen. Pluizige sokken, een jas die lange tijd geleden rood is geweest en een oude rugtas. In het gebruinde gezicht keken twee reebruine ogen me aan.

Inmiddels was de plaats van bestemming in zicht gekomen. We hesen ons in de benauwde ruimte omhoog en begonnen richting de deur te lopen. Ik liet de man voorgaan en stond achter hem. En toen kwam het: de geur van oude-mensen oud zweet. Terwijl ik piepend inademende moest ik denken aan vieze oude koffie met schimmel in een vochtig keukenkastje.

Daarna scheidden onze wegen zich. De man ging zijns weegs. De lucht achterlatend.