De kunst van het slapen

Vrijdagochtend heel vroeg lag ik op een bed, het was half drie en ik keek om mij heen. Toen ik de ruimte bekeek schoot er opeens een liedje door mijn hoofd.

(...) en kledingstukken die van jou of mij kunnen zijn
Een schemering, de radio zacht
En deze nacht heeft alles wat ik van een nacht verwacht
Het is een nacht die je normaal alleen in films ziet
Het is een nacht die wordt bezongen in het mooiste lied
Het is een nacht waarvan ik dacht dat ik 'm nooit beleven zou
Maar vannacht beleef ik 'm met jou
Ohohohoho (...)

Alleen dat van die radio klopte niet, want ik hoorde geen muziek. De schemering werd al snel verdrongen door de opgaande zon. Mijn rechterarm voelde koud aan. De linker was vrij warm. Dat is niet gek, want volgens mij lag er iemand op.

Ik keek naar links en zag drie mensen liggen. Een blonde bos krullen, een donkere bos krullen en iets wat zich naast mij verschuilde onder een deken met een zwart-wit-koe motief.
Een blik onder m'n deken vertelde me dat ik al mijn kleren nog aan had. Een hele geruststelling. De smaak in mijn mond was iets wat op een dood vogeltje leek. Ik kon de moed niet bij elkaar schrapen om daaraan iets te veranderen en ik besloot nog even te blijven liggen.

We lagen met vier mensen in twee bedden, die tegen elkaar geschoven waren. Twee dames, twee heren, om en om. In een jolige benevelde studentenbui waren we bij elkaar in bed gekropen. Ik geloof niet dat iemand echt geslapen heeft, maar ik citeer dan graag mijn moeder, die vroeger altijd al zei:"Als je lekker ligt, rust je ook uit."
Lekker liggen is een kunst, mij lukt het zelden. Na maximaal vijf minuten moet ik wéér omdraaien. Gelukkig had ik deze nacht een 'knuffelbeer', dat helpt altijd wel een beetje.

Al schrijvend heb ik al een paar keer verleidelijk naar mijn eigen bed gekeken. Ik besef me dat ik het vanacht weer alleen moet zien te rooien. Enerzijds is dat een pijnlijke constatering, anderzijds een bevrijdende wetenschap.

Vijf minuten na de vorige zin weet al ik een tijdje niet hoe ik deze post zal afsluiten. Ik kan nog jaren door mekkeren over het alleen zijn, of het niet-meer-alleen zijn. Dat lijkt me echter niet zo succesvol, dus beschouw dit dan maar als een open einde.