Nelson en de liefde

Ik volgde onlangs de uitzending van het benefietconcert in Londen ter ere van de verjaardag van Nelson Mandela. De 90 jarige heeft een aura van vrede om zich hangen. Ik zag hem met een stok en geleund op zijn veel jongere vrouw het podium op strompelen. Hoe oud hij ook is, hij straalt nog steeds veel kracht uit. Een levende legende.

Na zijn korte toespraak werd hij naast de Engelse premier Gordon Brown geplant. Onze vriend Gordon is een brave jongen, die door structureel twee handen op één buik te zijn met Tony Blair het ver geschopt heeft. Hij is aanhanger van het presbyterianisme, de Engelse variant van het Calvinisme.

Het kan niet beter...de Engelse Balkellende.

Elke keer dat dit duo in beeld kwam was Gordon aan het woord en zat Nelson beleefd te glimlachen en te knikken. Volgens mij konden de praatjes van de premier hem gestolen worden.
Een brave jongen tegenover een vredestichter, die niet schuwde om geweld te gebruiken in zijn strijd rondom de apartheid in Afrika. Dat wordt nog wel eens vergeten.
Een mooi beeld, maar er was geen liefde, alleen beleefdheid.

Over tegenstellingen gesproken.

Gisteravond in de kroeg zag ik een mooi stel. De dame was ongeveer een kop groter dan ik (let's say 1 meter 95 dus) en de heer was een liliputter. Ze dansten samen. De dame moest bukken voor een kus. De heer stond op zijn tenen.
Een mooiere tegenstelling is er niet: hier regeerde liefde!