Kunst in een dubbeldekker

Ik was op reis en ik moest overstappen in Utrecht. Nadat ik het juiste perron had opgezocht kwam daar al snel de trein. Het was een dubbeldekker.
Daar was het eerste dillemma: ga ik boven of ga ik beneden zitten?
Het werd de onderverdieping.
Zittend in de coupé vallen drie dingen op. Links van mij zit een donkere man van zo'n 25 jaar met een boek voor zich. Hij stopt zijn vingers in zijn oren en begint zachtjes een melodie en ritme te neurieën. Ik kijk eens beter en zie dat hij een muziektheorieboek voor zich heeft liggen met kleine stukjes bladmuziek erin. Conservatoriumstudent.

Dwars door het nauwelijks hoorbare geneurie klinkt opeens het klagelijke gemiauw van een kat. Veertien keer achter elkaar hoor ik het beestje roepen om zijn vrijheid. Wanneer de trein begint te rijden hoor ik poeslief niet meer. Waarschijnlijk begreep het beest inmiddels dat het nutteloos was om verder te klagen.

De trein rijdt inmiddels met een flinke vaart Utrecht uit en ik durf het aan om de jonge vrouw tegenover mij eens aan te kijken. Ik zie een lief gezichtje, beetje naïeve en onschuldige indruk, zwarte haarband over kort donkerblond haar, twee zwarte oorringen in één oorlel en een zwart shirt en broek.
Het is wel zwart allemaal, ik vind het mooi.
Ik denk dat ze op weg is naar een tentamen, want met een roze markeerstift kliedert ze er lustig op los, terwijl de stapel gekopiërde blaadjes voor haar steeds slordiger komen te liggen. De stift in haar handen straalt een vastbeslotenheid uit.
Haar spullen nemen zo'n twee stoelen in beslag, ze heeft een tas naast zich waarmee ik op tv mensen de Mount Everest mee zie beklimmen. Ik raak nieuwsgierig naar wat erin zit, maar ik durf het niet te vragen.
Tot nu toe heb ik mijn blik gericht op haar hoofd en op haar spullen, maar er is iets wat mijn aandacht trekt. Elke keer wanneer ze zich naar voren buigt om een zin te markeren schuift haar zwarte shirt een stukje omhoog, waardoor haar net iets te dikke buik en heup zichtbaar wordt.
Het is een mooie buik. Een klein beetje vet accentueert de vrouwelijke rondingen en trilt een beetje door de bewegingen van de trein.
Gebiologeerd kijk ik naar dit proces.

Na vijf minuten rekt ze zich uit, waardoor er nog meer van haar buik zichbaar wordt. Mijn vermoedens worden bevestigd, het is een mooie buik. Haar zwarte broek heeft er een afdruk op achtergelaten. De rode streep is duidelijk te zien.
Ik vind het hele plaatje wel vertederend en ik besluit in mijn telefoon een aantal aantekeningen te maken over wat ik zie. Ze moest eens weten.

De trein stopt en de poes klaagt weer. Ik moet eruit en weg bij de jonge vrouw. Dat is maar goed ook, ik had haar buik nu wel gezien. Terwijl ik opsta geef ik de man met het muziekstuk een knipoog, de buik met de streep bij hem achterlatend.
Ik kijk de trein na en dan bedenk ik me pas dat ze eigenlijk heel rare schoenen had.