Zondagskunst

Zondag was voor mij geen grapje. Hoewel het wel op 1 april viel. Het was een dag van observeren, genieten en opgaan in dingen.
We schrijven 14:15 uur. In de intercity tussen Gouda en Utrecht CS. De trein zit redelijk vol, de zon schijnt buiten, mensen kijken vrolijk. Net of je in een film rijdt. Heerlijk.
Twee zitjes verderop zitten een man (kakker, half lang haar, kakaccent) en een vrouw (kort haar, welgemanierd, muurbloempje) een beleefdheidswedstrijd te doen, zoals ik het gemakshalve noem.
Ze spraken druk over boeken..eh.. literatuur(!). "Zeg, hêb jij weleens die die titel gelezen?"
Over iedere titel werd een tijdje doorgeouwehoerd.
En ik zag aan hen dat ze elkaar níet leuk vonden. In de ogen las ik iets van:"Hoe kom ik hier zo snel mogelijk weg." Heel symbolisch verliet het stel hun zitplaats in verschillende richtingen en namen zij ieder een andere uitgang.
Ik snapte het niet:"Waarom praat je met iemand, waar je niet mee wilt praten?"

In Amersfoort stap ik over op een andere intercity. Het is inmiddels bijna 15.00 uur en Apeldoorn CS nadert, mijn doel komt in zicht.
Twee jongens zitten een stukje achter mij allerlei immitaties te doen. Enerzijds leuk, anderszijds erg vervelend. Andere passagiers zaten stuk voor stuk met een lang gezicht veelbetekenend uit het raam te staren.
Ik snapte het niet:"Waarom zegt niemand tegen die jongens van hij van ze vindt?"

Van Apeldoorn CS neem ik een bus naar de Grote Kerk. Twee haltes verder stapt er een echtpaar in, ruime vijftigers. Zowel in leeftijd als in omgang. Maar dát zie je wel vaker.
De vrouw stapt naar binnen, vertelt de chauffeur waar zij heen gaan en stampt direct door, naar het achterste bankje. Man betaalt. Dát zie je ook vaker.
Man heeft betaald, kijkt naar achteren en blèrt:"Waarom ga je dáár helemaal zitten?"
"Dan kan ik het goed overzien", zegt z'n vrouw. Hij antwoord echter dat híj naar buiten wil kijken en gaat voorin zitten. Goed zo.
De vrouw komt morrend naar voren en de volgende paar minuten wordt het geval uitgebreid besproken.
Ik snapte het niet:"Trouwen oké, maar waarom heb je elkaar dan na jaren niks zinnigs meer te melden?"

Ik stap voor de kerk uit en binnen een paar tellen sta ik in een kerk. Midden vanuit de wereldse hectiek stap ik in een rustig gebouw, er zijn nog weinig mensen. Wat een verschil. Oase van rust.
Kalm zoek ik een geschikt plaatsje uit, waarvandaan ik de belijdenisdienst goed kan volgen.
De oase van rust werd met voeten getreden toen twee oudere vrouwtjes achter mij kwamen zitten. Een aantal gezinnen uit deze gemeente werd uitgebreid besproken, bekritiseerd en ontleed.
Ik snapte het niet:"Waarom draai ik mij niet gewoon om en zeg ik dat dit op zijn minst roddelen heet en ik dit al helemaal niet horen wil?"

Na veel begroetingen van fijne mensen, hartelijkheid, bolletjes, soep en appels met als toetje een biertje begreep ik het opeens weer een beetje.
Je kunt niet altijd tegen de gewone man en vrouw op straat, in de trein, in de bus en in de kerk zeggen wat je vindt. Daar is een zekere basis van vertrouwen voor nodig.
Daarom heb ik dus deze weblog. Sorry voor jullie.

Vertrouwen ontstaat wanneer mensen uitten dat je er mag zijn. Bijvoorbeeld door een blonde schoonheid die vandaag tien keer zei dat ze het zo leuk vond dat ik er bij was.
Ik heb het prachtig gehad vandaag. Het is fantastisch om mee te maken dat een fijne vriend en vriendin Ja zeggen tegen God.
En dat wilde ik ook maar even zeggen.