Schoonmaakkunst

Het is weer maandag. Dat betekent een begin van de week. De werkweek welteverstaan. Na ruim vier uur slaap werd ik wakker door een zekere warmte en benauwheid. Kan met bier en sigaren te maken hebben. Om acht uur ging de telefoon, alwaar een kersvers nichtje zich meldde. Nieuw leven is een feit. Marriëtte: welkom!

Nu naar m'n punt.

Als een onzichtbare vlaag stroomde de schoonmaakdrift door het huis. Daar geef je als student niet direct aan toe. Je denkt:'Dat gaat wel weer over.'
Toch was het dit keer niet het geval. Mijn buurman, de bourgondiër, had woeste schoonmaakplannen. Hij ging daarin zo ver, dat ik me bedacht dat er voor mij ook geen gegronde redenen meer in de weg stonden om de doek te hanteren.
Ik begon met de vloer. Niet handig zou je denken, hoewel dit met vooropgezet doel was: het gaf mij de mogelijkheid om tenminste 10 minuten in de keuken koffie te drinken totdat de vloer droog was. Ik 'kon' immers intussen niks doen.
Daarna een stapel administratieve rompslomp weggewerkt.
Nu schrijf ik met een zonnebril op dit bericht. Zonder zonnebril in mijn kamer verblijven is een pest voor het oog, alles straalt en glimt. Zolang het duurt.
Ik geniet er nu maar van, want ik weet: morgen is vandaag gisteren.