De kunst van het liefhebben

Vanwege mijn status als student, reis ik bijna dagelijks met de trein. Dit levert met enige regelmaat prachtige situaties op. Vandaag zat ik in een dubbeldekker. Na een tijdje reizen met medestudenten, verlieten zij in Utrecht de trein en bleef ik alleen achter in de coupé.
Van bovenaf had ik een mooi zicht op het perron. Allerlei mensen spoeden zich haastig van de ene kant naar de andere kant van het station. Anderen stonden rustig in een hoek een broodje op te peuzelen of lazen een gratis krantje.

De trein stond al vier minuten stil en toen viel mijn blik op een jongeman met een wat donkere, maar westerse uitstraling. Hij stond precies tegenover mij en keek naar binnen. De man had alle aandacht voor iemand die onder mij zat en maakte verliefde gebaren door het raam. Ongetwijfeld werden deze gebaren beantwoord, want ik zag de man stralen.

Prachtig.

De liefde. Ik moet er niet zo veel van hebben. Hecht te veel aan mijn vrijheid. 'Het overkomt je', zeggen mensen om mij heen vaak goed bedoeld. Alleen, wat is het toch heerlijk om 's avonds in mijn eigen leefruimte thuis te komen, te koken wat ik wil, te gaan slapen wanneer ik wil en de tv-programma's te kijken die ík wil zien. Als je een relatie hebt lees je hunkerend verder. De liefde benauwd, klemt en schrikt af.

'Wanneer zie ik je weer?', gebaart de jongeman. En plotseling overvalt mij een jaloersheid. Zou ik wel in zijn schoenen willen staan. Mijn liefste uitzwaaien. Verward kijk ik even de andere kant op.

De fluit.

De jongeman loopt alvast in de rijrichting. De trein komt nog één keer langs, hij zwaait bij precies het goede raam onder mij naar zijn liefste. Onzichtbaar zwaai ik terug.
Dan sta ik op en loop een aantal coupés naar achteren. Onderweg kom ik drie windjackgezinnen met kind (en waarschijnlijk hond) tegen.
Na dit beeld weet ik het weer: straks ga ik lekker míjn tv-programma kijken.