De man en zijn wind

Na het lezen van 'de plassende man' denk je bij bovenstaande kop misschien:'Gaat deze weblog de poep en plasfase in?' Zo is het niet. Hoewel het niet gek zou zijn daarover eens wat vaker te schrijven. Wij zijn immers allen per dag enkele tot vele minuten met dit onderwerp bezig!
Terug naar mijn onderwerp.

Ik was in een winkel vol huishoudelijke artikelen een nieuw bestek aan het uitzoeken. De oude messen hadden het begeven en er moest maar eens een mooi glimmend eetgerei op tafel komen. Terwijl ik op mijn hurken zit en kijk en vergelijk hoor ik links van mij een vrij harde wind.

Een scheet.

Die heb je in allerlei soorten en maten. Sommigen gaan als een zucht, andere knetteren. Dit was er één die al lange tijd had gewacht tot de kringspier zich zou openen. In de laatste categorie, dus luid hoorbaar.
Ik kijk naar links en zie een oude man die zich strekt om een waterkoker van een schap te pakken. Het rekken was voor de wind reden genoeg om even tegen de kringspier te duwen en zo te ontsnappen. Bij het zien en horen van deze situatie zit ik hardop te lachen. Verder zijn er geen klanten in de buurt, dus ik kan geen reacties peilen van anderen.

Terwijl ik de man eens nader observeer valt me op dat hij absoluut geen aandacht besteedt aan zijn ontsnapte lucht. De waterkoker is veel boeiender. Hij staat daar prachtig, de oude man. In een grijze, smoezelige slobberbroek en een veel te ruim vest. Zorgen maken over wat zijn omgeving van hem denkt doet hij allang niet meer.
Waarschijnlijk heeft hij zich er al bij neergelegd dat hij maar 'beperkt houdbaar' is. Het enige wat telt is de waterkoker die hij gaat aanschaffen voor zijn vrouw of dochter.

Ik heb weer een les geleerd vandaag.

Terwijl ik opsta laat ik een wind. Dat heb ik weleens beter gedaan bedenk ik me. Op deze manier is er niemand die het hoort. En dat is dan weer jammer.