Stukje

Ik zit te broeden op een stukje. Al een tijd lang.
Al meer dan een uur zit ik voor me uit te staren, nietsziend. Om mij heen ligt veel, waarmee ik me eigenlijk zou moeten bezighouden.
Een vreemd weemoedig gevoel maakt zich van mij meester. Geen idee hoe daar woorden aan te geven.
Ik zoek inspiratie door een aantal columns van Youp van 't Hek door te lezen. Fantastisch hoe hij weer eens de burgerlijkheid vol op de slof neemt.
Naar links kijkend ontdek ik een boekje van Martin Bril. Eén van mijn voorbeelden als het gaat om het schrijven van stukjes.
Beide mannen beschrijven of vertellen fantastische observaties.
Op de achtergrond Dire Straits met 'Down to the waterline'.
No money in our jackets and our jeans are torn
Your hands are cold but your lips are warm

Ik dacht even:'Dat gaat over mij!' Altijd koude handen, tot je er soms gek van wordt. En ook nooit geld in m'n jas.
Maar ja, het gaat niet over mij, maar over oude tijden die de zanger beleefde met een meisje aan de donkere waterkant. Schitterend. Geluk zonder bezit.
Ik woon ook langs de waterkant. En water is een fascinerend verschijnsel. Ik kan er lang naar blijven kijken. 's Avonds in het donker, wanneer de oude museumboten stil aan de steiger liggen. De wind blaast een rimpeltje in de zachtstromende rivier.
Hier en daar brandt nog een lampje, slingert wat speelgoed en staan er wat fietsen van de bewoners op de wal gekwakt. Dan ben ik er graag, steek een klein sigaartje op en laat ik ongestraft mijn gedachten de vrije loop gaan.

Het is licht, ik ben druk en het is kil. Het is nog helemaal niet de tijd voor een donkere, romantische waterkant. Maar even was ik er toch.
Ik geloof dat ik het gevonden heb. Een stukje.
Kan ik mooi even achterover leunen en luisteren naar de weemoedige en donkere kant van het leven in 'Private Investigations'.