Vijf minuten oogcontact

Ze keek me aan met heldere, blauwe ogen. Als je goed keek was er aan de binnenkant van de iris, rondom de pupil, ook nog wat bruin pigment te zien. Prachtig waren ze!
Ik nam de tijd om terug te kijken. Gewoon kijken, verder niets.
De mooie ogen werden krachtiger gemaakt door subtiele make-up. Oogschaduw, mascara of hoe het ook maar moge heten. Ik kwam er niet onderuit, onder die blik. Laat ik het niet ontkennen, deze vrouw had mij in de greep. Het is alweer een tijdje geleden dat ik me had voorgenomen om dat nooit meer te laten gebeuren. Hierbij ging dit voornemen in rook op.

Maar goed ook misschien.

Mijn ogen maakten zich los van de hare en dwaalden af naar de wenkbrauwen. Hier en daar wat geëpileerd, maar toch voor een groot deel intact gelaten.
Ze schenen me wat katachtig toe.

Twee prachtige volle lippen schreeuwden om mijn aandacht. Dat kwam goed uit, ik had haar ogen nu wel gezien. Botox misschien? Ik weet het niet, doet er ook niet toe. Ik zou ze best willen kussen, maar dat ging niet. Het lukte me niet om dichterbij te komen. Bovendien zou ik dan best eens ruzie kunnen krijgen met haar man, die ik bewonder om zijn acteerprestaties. Daarnaast weet ik vrijwel zeker dat zijn gespierde knuistjes mijn gezicht in een paar seconden kunnen verbouwen tot iets waar ik niet achter zou staan.

Nog even keek ik haar aan. Haar ogen en mond werden aangekleed door een schitterende zuivere huid. Ik vroeg mij af hoe dat toch mogelijk was.
Ik kon alleen haar gezicht zien, een hand, waar haar kin op rust en een paar haarlokken. Onbewegelijk bleef ze me maar aanstaren.
Ik begon te bedenken welke dingen ik allemaal met haar zou kunnen doen. Veel verder dan 'uit eten' kwam ik niet. In een onbewaakt ogenblik maakte mijn rechter wijsvinger een spastische beweging.

KLIK... en weg was ze.

Wat achterbleef was de herinnering en de spijt.