Vriendschap in Broers

In Utrecht staat het stadscafé Broers. In dit café kan de bezoeker kiezen uit drie ruimtes. Twee caféruimtes en een restaurantgedeelte. En in de zomer nog een terras, waar dan de vele fietsers, auto's en stadsbussen zich voor je langs persen op de straat tussen Broers en de Janskerk.
Een kleine twee jaar geleden kwam ik er voor het eerst. Met een aantal vrienden spraken we af en het werd café Broers. Sindsdien is het ons stamcafé. Broers heeft iets wat trekt, lekkere stoelen (met zachte lederen zitting, in plaats van harde cafékrukken), mooie kleine tafeltjes en een marmeren dambordvloer. Het zit er altijd vol.

Donderdagavond was het weer tijd om naar Broers te gaan. Voor het drinken van bier is het noodzakelijk om een goede bodem in de maag te leggen. Vandaar dat de voorraden van een zekere McDonalds door ons werden aangesproken.
Na een Big Mac, een Mc Chicken en als afsluiter een Quarterpounder werd het tijd voor koffie. Het is werkelijk ten hemel schreiend wanneer je in Broers koffie bestelt. De smaak is goed, alleen het is zo snel voorbij. Het lukte me om de koffie te verdelen in drie slokken. En dan hield ik me nog in. O ja, en we kregen er een lekkere stroopwafel bij. Van twee en een halve centimeter doorsnee.

Tijd voor bier.

Witbier, met zo'n citroentje, die op de bodem blijft plakken als je pech hebt. Het eerste biertje ging erin als koek. Sigaar erbij besteld. Heerlijk. Toen werd het tijd om te wachten. Op de verschillende serveersters. Het systeem van Broers heb ik nog nooit begrepen. Alle bestellingen worden op een zakcomputertje ingevoerd, waarna je minimaal tien minuten moet wachten op je drankje. Heb je die vanwege de dorst in twee minuten op, dan moet je minstens twintig minuten kijken, zwaaien of fluiten voordat er iemand bereid is naar je te luisteren.
Daarom begrijp ik niet waarom wij nog naar Broers gaan. Kennelijk wegen de voordelen op tegen de nadelen en is de aantrekkingskracht van het café echt magisch.

Intussen hebben wij mooi gesproken over een wereld die klote is, dat we nooit meer terug gaan naar dat dorp waar we vandaan komen. Dat alle mensen die daar blijven plakken achterlijk en naïef zijn. Dat Youp van 't Hek, Bert Visser en Kees Torn helemaal geweldig zijn. Dat het zo goed is om vrienden te zijn. En de belangrijkste conclusie: dat we niet pretenderen dat wij de waarheid (wat die ook maar moge zijn) kennen.
Maar dat wij wel gelijk hebben. En dat is zo.